Rezygnacja z dźwigania ciężarów

Rezygnacja z dźwigania ciężarów (lub ogólna zmiana techniki obciążeń) to nie ucieczka przed sportem, lecz ratunek przed miażdżącą mechaniką. Wielu młodych, silnych pacjentów zgłasza paradoks: "Jem idealnie, stosuję leki, jestem szczupły i wysportowany, a mimo to przełyk po treningu piecze do łez". Głównym winowajcą jest siłownia.

Podnoszenie potężnych ciężarów w ćwiczeniach wielostawowych (np. martwy ciąg, przysiady ze sztangą, wyciskanie na ławce) wymaga zastosowania tzw. "Tłoczni brzusznej" lub manewru Valsalvy. Jest to brutalne, maksymalne spięcie i usztywnienie całego brzucha z wstrzymaniem oddechu, aby ustabilizować kręgosłup. Niestety, powoduje to ułamek sekundy tak ogromnego skoku ciśnienia śródbrzusznego, że żołądek zostaje dosłownie zgnieciony, a jego kwaśna zawartość (lub nawet sam wpust!) zostaje przepchnięta przez przeponę do góry. Tak tworzy się i powiększa przepuklinę rozworu przełykowego.

Zasady bezpiecznego treningu przy nieszczelnym wpustu:

• Krok 1 (Absolutny zakaz po jedzeniu): Trening z jakimikolwiek ciężarami musi być oddalony o absolutne minimum 3, a najlepiej 4 godziny od większego posiłku. Podnoszenie żelastwa z zupą i ryżem w żołądku to strzał w kolano.
• Krok 2 (Izolacja zamiast wielostawów): Na czas leczenia ciężkiego GERD zamień mordercze wolne ciężary (przysiady, ciągi) angażujące rdzeń (core) na trening na maszynach w pozycji siedzącej, gdzie kręgosłup podparty jest z zewnątrz i nie musisz tworzyć ciśnienia w trzewiach by pchać ciężar.
• Krok 3 (Zero brzuszków!): Kategorycznie odrzuć klasyczne spięcia brzucha z leżenia na plecach (crunches). Zgniatają one górną część żołądka prosto w przeponę.