Jedzenie mniejszych porcji

Jedzenie mniejszych porcji stanowi taktyczny i bezwzględny fundament zarządzania rezerwuarem, jakim jest uszkodzony żołądek z refluksem. Wyobraź sobie wiotki, przedziurawiony balonik (żołądek ze słabym zwieraczem) - jeśli napełnisz go po same brzegi wodą pod dużym ciśnieniem, dziura zrzuci z siebie wszystko. Jeśli wlejesz go tylko do 1/3, woda nie naprze na nieszczelność na samej górze.

Zjedzenie tradycyjnego "niedzielnego obiadu" (gdzie pęka nam z przejedzenia brzuch, na 1500 kcal na jednym posiedzeniu) to samobójstwo dla bariery antyrefluksowej. Rozepchany po brzegi żołądek doznaje potężnego naprężenia ścian. To fizyczne napięcie i rozciągnięcie uruchamia zaawansowane receptory w dnie żołądka, które dosłownie wysyłają sygnał nerwowy z nakazem otwarcia (relaksacji) górnego zwieracza przełyku, aby zapobiec pęknięciu od ciśnienia. Im więcej objętości pakujesz naraz, tym bardziej stymulujesz ten odruch wylotowy do góry (TLESRs) oraz produkujesz więcej kwasu do stawienia czoła tak gigantycznej puli mięsa.

Jak przestawić system na mini-porcje?

• Krok 1 (Zasada 80% nasycenia - japońskie Hara Hachi Bu): Wstawaj od stołu, kiedy czujesz, że Twój brzuch jest "ledwo najedzony", zanim poczujesz pełne uciążliwe rozepchanie czy ziewanie (które oznacza utratę tlenu na rzecz trzewi). Zastąp 3 gigantyczne posiłki (Śniadanie, Obiad, Kolacja) - 5 lub 6 małymi miseczkami co 2-3 godziny!
• Krok 2 (Oszustwo wzrokowe – mniejszy talerz): Nałóż swój obiad na talerz deserowy, a nie na ogromny głęboki talerz restauracyjny. Mózg zadowoli się "pełnym po brzegi" widokiem, a żołądek fizycznie nie pomieści ładunku wykraczającego poza jego 30-40% strefy bezpieczeństwa.
• Krok 3 (Brak posiłków składających się z 2 dań): Jeśli jesz zupę warzywną (pół litra cieczy pęczniejącej), nigdy nie jedz po niej drugiego, gęstego dania. Zrób to w odstępie minimum 2 godzin. Łączenie litra zupy, napoju i mięsa to gwarancja wybuchu (refluksu poposiłkowego objętościowego).