Melony

Melony (kantalupa, miodowy, galia) to prawdziwe ukojenie dla "płonącego" układu pokarmowego. Charakteryzują się niezwykle wysoką zawartością wody strukturalnej i jednocześnie bardzo silnym odczynem zasadowym (pH melonów waha się między 6.1 a 6.5, co czyni je niemal całkowicie obojętnymi dla żołądka).

Kiedy wypijasz sok lub przejadasz się kwaśnymi owocami, np. wiśniami czy pomarańczami, dodajesz "ognia do ognia", dostarczając czystego kwasu, który atakuje uszkodzony nabłonek przełyku. Melon działa przeciwnie – obmywa delikatnie ściany przełyku, rozrzedza gęsty, agresywny kwas w żołądku i w żadnym stopniu nie stymuluje zwiększonego wydzielania soków trawiennych. To idealna opcja w refluksie cichym (LPR), by zapobiec atakom chrypki, kłucia w gardle i przewlekłemu chrząkaniu, za które opowiada kwas pepsynowy uruchamiany pod wpływem niskiego pH pokarmu.

Jak prawidłowo wprowadzić melony do diety?

• Krok 1 (Substytut cytrusów): Zamiast tradycyjnego śniadania, obfitującego w sok pomarańczowy, zacznij dzień od kilku plasterków zimnego melona, co gwałtownie poprawi samopoczucie całego przewodu pokarmowego już od samego rana.
• Krok 2 (Monodieta przekąskowa): Melony to bardzo wodniste owoce o prostych cukrach. Jedzenie ich po obfitym, tłustym, np. mięsnym obiedzie (na deser) to błąd – utkną one w procesie trawienia nad ciężkim jedzeniem i zaczną fermentować. Najlepiej jedz melony same, na czczo lub między posiłkami (jako II śniadanie).
• Krok 3 (Czego unikać): Podobnie jak w przypadku każdego owocu, melony to nadal fruktoza. U niektórych pacjentów z SIBO, duża ilość węglowodanów ulegających fermentacji (FODMAP) może generować gazy, nasilając fizycznie refluks – wprowadzaj nowości z rozwagą!